به گزارش پایگاه خبری طلوع ایلام؛دکتر افشار خسروی سالها پیش از آنکه نامش در فهرست شهدا قرار بگیرد، در سکوت مشغول خدمت بود؛ دانشمندی از فرزندان ایلام که در حوزه فناوری اطلاعات، پدافند و امنیت سایبری فعالیت میکرد و بدون هیاهو برای امنیت و پیشرفت کشور تلاش داشت.
او پیش از شهادت، شاید برای بسیاری از مردم «گمنام» بود؛ اما گمنامیِ یک انسان در زمان خدمت، هرگز نباید به گمنامی او پس از شهادت تبدیل شود.
امروز دیگر سخن از معرفی یک فرد عادی نیست. سخن از دانشمندی است که به همراه همسر، دو فرزند خردسالش و پدر و مادر همسرش، قربانی یک حمله تروریستی شد؛ خانوادهای که سه نسل آن در یک جنایت تروریستی از میان رفتند.
با این حال، شش ماه گذشته و هنوز این پرسش مطرح است که برای معرفی جایگاه علمی، خدمات ملی و شخصیت این شهید چه اقدام ماندگاری انجام شده است؟
آیا قرار است تنها چند مراسم برگزار شود، چند تصویر منتشر شود و سپس همهچیز به فراموشی سپرده شود؟
اگر مصوباتی برای تکریم و ماندگاری نام این شهید وجود دارد، چرا مردم نتیجه اجرای آنها را بهصورت ملموس نمیبینند؟
اگر دکتر افشار خسروی واقعاً یکی از چهرههای علمی و ملی ایلام است، چرا هنوز بخش قابل توجهی از مردم استان حتی با ابعاد علمی و تخصصی فعالیتهای او آشنا نیستند؟
این مطالبه، مطالبه یک خانواده نیست؛ مطالبهای عمومی برای حفظ سرمایههای انسانی و علمی ایلام است.
استانی که فرزندان بزرگی را تقدیم کشور کرده، نباید اجازه دهد نام یک دانشمند شهید، پس از شهادت نیز در حاشیه بماند.
از استانداری، بنیاد شهید، دانشگاهها، مراکز علمی و فناوری، شهرداریها و شوراهای اسلامی، دستگاههای فرهنگی و بهویژه نمایندگان مردم ایلام در مجلس شورای اسلامی انتظار میرود به جای وعده و حرف، اقدام مشخص، قابل مشاهده و ماندگار انجام دهند.
از رسانههای استان نیز انتظار میرود این موضوع را به یک مطالبه مقطعی تبدیل نکنند. معرفی زندگی، آثار، تخصص و خدمات دکتر افشار خسروی باید به یک جریان مستمر رسانهای تبدیل شود؛ چراکه اگر امروز درباره فرزندان نخبه و شهید این سرزمین سخن نگوییم، فردا نسلهای بعد چه خواهند دانست که چه کسانی برای امنیت و آینده ایران هزینه دادهاند؟
شهید افشار خسروی نباید پس از شهادت دوباره گمنام شود.
گمنامی شاید انتخاب یک انسان در دوران خدمت باشد؛ اما پس از شهادت، این جامعه و مسئولان هستند که باید اجازه ندهند نام و میراث او به فراموشی سپرده شود.
امروز خانواده شهید تنها یک مطالبه دارد: اینکه نام، تخصص، خدمات و جایگاه علمی فرزندشان دیده و ماندگار شود.
و این کمترین کاری است که میتوان در برابر انسانی انجام داد که تمام زندگی خود را بیهیاهو برای کشور گذاشت و در نهایت، جان خود و خانوادهاش را نیز در راه این سرزمین از دست داد.
شش ماه گذشته است؛ وقت آن رسیده که به جای حرف، اقدام دیده شود.
دکتر افشار خسروی نباید «فرزند گمنام ایلام» باقی بماند.
او شهیدی است که جامعه ایلام و مسئولان آن، در برابر نام و میراثش دینی بر عهده دارند؛ دینی که هنوز ادا نشده است.
دیدگاهتان را بنویسید