سالها پیش، وقتی نام ایلام میآمد، ذهنها به سوی محرومیت میرفت. جادههای باریک، امکانات ناچیز، و استانی که در حاشیه مانده بود. ایلام، با مردمانی نجیب، اما در سایه مانده؛ بیآنکه دیده شوند، بیآنکه شنیده شوند. اما چه شد که یکباره در نقشه جغرافیای دینی، فرهنگی و حتی اقتصادی ایران، مهران شد مقصد میلیونها دل عاشق؟ پاسخ ساده است؛ مهران را امام حسین(ع) عزیز کرد.
در هیاهوی سالهای پس از جنگ، کسی فکر نمیکرد مرز مهران، روزی دروازهای باشد برای عبور سیل عاشقان حسینی. جایی که حتی جادهاش هم یارای این حجم از حضور را نداشت، امروز به یکی از اصلیترین مسیرهای پیادهروی اربعین بدل شده است. آنچه سیاست و توسعه نتوانست در دههها برای ایلام به ارمغان آورد، عشق به امام حسین(ع) با پای پیاده آورد.
از دیدگاه نگارنده ، این پدیده صرفاً یک تحول مذهبی نیست؛ این یک انقلاب زیرساختی و اجتماعی است. جادهها کشیده شد، هتلها ساخته شد، بیمارستانها توسعه یافت، چرخ اقتصاد محلی به حرکت درآمد. ایلامی که روزگاری برای دیده شدن فریاد میزد، امروز به برکت اربعین در دل میلیونها زائر جا دارد. نه با تبلیغات، نه با پروژههای میلیاردی، بلکه تنها با نام حسین(ع).
بیشک، حضور امام حسین(ع) در دلهای مردم مهران و ایلام، یک موهبت الهی است. اما این موهبت باید سکوی پرتابی باشد برای توسعهای فراگیر، نه فقط فصلی و گذرا. باید این شور مذهبی، به شعور مدیریتی گره بخورد. عزیز شدن مهران، آغاز راه است نه پایان آن.
امروز دیگر کسی نمیپرسد مهران کجاست. همه میدانند آنجا مرز دلهاست. و این بزرگترین هدیهای است که امام حسین(ع) به این استان داد: نجات از گمنامی.
دیدگاهتان را بنویسید