به گزارش پایگاه خبری طلوع ایلام؛در حالیکه نظام آموزشی ایران بیش از هشت دهه قدمت دارد، مدارس امروز کشور بیش از هر زمان دیگری با فروپاشی روانی، کمبود امکانات حمایتی و بحران امید مواجهاند. مرگهای ناگهانی دانشآموزان، افزایش اضطراب و رفتارهای خودآسیبزننده، تنها علائم بیرونی بحرانی هستند که ریشه در ساختار دارد.
به گفتهی کارشناسان حوزه آموزش و پرورش، وضعیت فعلی مدارس، بازتاب مستقیم شرایط بحرانی جامعه است: مشکلات اقتصادی، تورم، ناامنی اجتماعی و فشارهای روانی، به درون مدارس رسوخ کرده و امید به آینده را در میان کودکان کاهش داده است.
آنها معتقد هستند که نظام آموزشی نمرهمحور و خشک، استعدادهای متنوع دانشآموزان را نادیده میگیرد و تنها بر معیارهای عددی موفقیت تأکید دارد: در چنین شرایطی، مدرسه بهجای محل رشد و شادی، به محیطی پرتنش و اضطرابزا تبدیل شده است.
کمبود مشاوران روانی، فشار مضاعف بر معلمان و خانوادههایی که خود زیر بار معیشت خم شدهاند، چرخهای معیوب ایجاد کرده است؛ چرخهای که در آن، مدرسه نه پناهگاه کودک بلکه بخشی از فشار اجتماعی شده است.
اکثر کارشناسان هشدار میدهند: اگر آموزش و پرورش به مأموریت انسانی خود بازنگردد، باید منتظر نسلی خسته، بیانگیزه و منزوی باشیم.
کارشناسان بر این باورند که برای بازسازی امید در مدارس ایران، سه تغییر اساسی ضروری است:
۱. ایجاد محیطهای شاد، امن و حمایتی برای دانشآموزان؛
۲. تقویت حمایتهای مالی و روانی از معلمان؛
۳. تغییر سیاستهای کلان آموزشی از رقابتمحوری به پرورش مهارتهای زندگی و خلاقیت.
مدرسه باید دوباره به جایی تبدیل شود که کودکان در آن احساس امنیت کنند، بیاموزند و زندگی را تجربه کنند. تا زمانی که «نمره» معیار ارزش باشد و نه «انسان»، زنگ تفریح میتواند به فصلی از سوگ بدل شود.
دیدگاهتان را بنویسید