محمد رستمی، فعال فرهنگی و همیار طبیعت، در سخنرانی خود در همایش «مدیریت پایدار جنگلهای زاگرس و تدوین پیشنویس سند جنگلداری اجتماعی» که در استان چهارمحال و بختیاری برگزار شد، با بیان خاطراتی از دوران بمباران دیار خود در ایلام، گفت: در سرد شبهای زمستان، درختان بلوط پای سختیهای مردمان ما سوختند و امروز در عصر تغییرات اقلیمی، این درختان سینه سپر کردهاند تا نفسهای ما حفظ شود.
وی با اشاره به فعالیتهای خود افزود: اکنون با کلنگ بلوط میکارم و با قلم، دادنامه طبیعت را مینویسم؛ هر قطره عرق و اشک من، جرعهای به سفرههای زیرزمینی زاگرس میافزاید تا چشمهساران و رودها به زندگی نغمه سر دهند.
رستمی تأکید کرد که مواجهه انسان با طبیعت قبل از هر جنبه فنی، فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی است و باید بر پایه ارزشها و باورها تغییر کند. وی خواستار بازنگری در نگرش مردم به طبیعت شد و آن را نه یک شیء، بلکه خانهای زنده، مادر، معلم و خویشاوند انسان دانست و افزود: با طبیعت باید رابطهای اخلاقی و عاطفی داشته باشیم، نه سلطهگرایانه.
وی به ضرورت تدوین چارچوبهای مشارکتی و مستمر در حفاظت از زاگرس اشاره کرد و گفت: برای مدیریت پایدار این اکوسیستم، نیازمند منابع مالی کافی، مشارکت واقعی جوامع محلی و ارائه معیشتهای جایگزین برای حفاظت از این میراث کهن هستیم.
رستمی همچنین به اهمیت آموزش و مشارکت مردم در حفاظت از منابع طبیعی اشاره کرد و طرح «فرهنگیاران محلی» را معرفی کرد: فرهنگیاران محلی بهعنوان رابط میان سازمانهای دولتی، پژوهشی و جوامع محلی، زبان علم و سیاستگذاری را به زبان مردم ترجمه میکنند و به کاربست عملی تبدیل مینمایند.
وی بر بهرهگیری همزمان از دانش بومی و علوم جدید، و اجرای مدل «مدیریت جامع حوزههای آبخیز» و «آبخیزداری یکپارچه» تأکید کرد و افزود: جنگل زاگرس فقط مجموعهای از درختان نیست، بلکه اکوسیستمی پیچیده، زنده و پیشبرنده است. با مشارکت مردم و اقدامات عملی، این پهنهها احیا شده و اقتصاد سازگار با محیط زیست شکل خواهد گرفت.
رستمی در پایان سخنان خود با اشاره به اهمیت عدالت بین نسلی گفت: زاگرس باید به الگوی همزیستی خردمندانه انسان و محیط زیست تبدیل شود؛ جامعه محلی فراتر از بهرهبردار، خود را حافظ و نگهبان مسئول میداند، چشمهها جوشان و مراتع احیا خواهند شد و مردم با احترام و خرد با طبیعت زندگی خواهند کرد.
وی خطاب به حاضرین گفت: بیایید عقل، عشق، عزم و عمل را همراستا کنیم و با کنشگری، مسئولیتپذیری و آموزش، آیندهای روشن برای زاگرس و ایران زمین بسازیم.
دیدگاهتان را بنویسید