هرچند در روزگاری که بشر از فناوریهای نوین امروزی برخوردار نبود، نیاکان ما بهطور شگفتانگیزی از هوش و ذکاوتی عجیب بهره داشتند که حتی یک دقیقه را در طولانیترین شب سال به دقت محاسبه میکردند و آن را «یلدا» مینامیدند تا زادروز نمادین خورشید را جشن بگیرند و با گردهمآیی بر سرمای شب چیره شوند.
یلدا امروز نیز سرشار از معنا و مفاهیم تعالیبخش است که با تأمل در آن میتوان فرهنگی غنی و متعالی را استخراج کرد. ایرانیان در یلدا، با امید به روزهای بلندتر و آفتابی درخشانتر، همواره پیروزی نور بر تاریکی را درک کردهاند. با جمعگرایی و گردهمنشینی، هم احترام به بزرگان را متجلی ساختهاند و هم صلهی رحم را به زیباترین شکل به جای آوردهاند.
در یلدا، خانواده محور و مدار بنیان زندگی اجتماعی است؛ خانوادهای که همه در کنار یکدیگر جمع میشوند. این آیین، همانند نوروز، از مایههای انسجامبخش اجتماعی و مقوم وحدت ملی است. در پرتو چنین آیینهایی، اقوام مختلف ایرانی همگرایی را تمرین میکنند و به میراث کهن خویش احترام میگذارند.
در یلدا، با شعرخوانی و چیستانگویی، دانایی و پرسشگری ارج نهاده میشود. انسان ایرانی، صبوری و صمیمیت و با هم بودن را میآموزد. با همراهی یکدیگر، سرما و سختی زمستان تحملپذیر میشود و ملتی بالغ میآموزد که نه تنها در برابر دشواری تسلیم نشود، بلکه با شادی و گفتوگو، آن را آسانتر پذیرا شود؛ حتی اگر طولانیترین شب سال باشد. راستی، در کدام مدرسه میتوان چنین درس زندگی آموخت؟
یلدا گردش فصول را نیز بهعنوان نشانهای از آیات الهی معرفی میکند و سرشار از معانی ارزشمند دیگر است؛ از دیدار چهرهبهچهره و زیست جمعی حضوری، به ویژه در روزگار فردیت و ارتباطات مجازی. بیایید در روزگار کنونی، حکمت آداب و رسوم ایرانیان را بیشتر بفهمیم و معنای ژرف آن را درک کنیم.
دیدگاهتان را بنویسید